Dünyanın en iyi ülkelerinden birinde neden hala mutsuzuz

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

1

Finlandiya, yaşam standartlarının en yüksek olduğu ülkelerinden biri. Uluslararası araştırmalar, mutluluk endeksleri, eğitim kalitesi, sosyal güvenlik ve refah göstergeleri incelendiğinde kuzey ülkeleri çoğu zaman listenin en üst sıralarında yer alıyor. Kısacası, istatistiklere ve verilere bakıldığında dünyada yaşamak için en iyi yerlerden birinde bulunuyoruz.

Peki böyle bir ülkede yaşayıp mutsuz olmak mümkün mü? Elbette mümkün. Ancak çoğu zaman bu mutsuzluğun kaynağı sistemin kendisinden çok, insanların bakış açısıyla ilgili oluyor.

Finlandiya’da yaşayıp sürekli sistemi eleştirenlere baktığımızda iki ihtimal öne çıkıyor: Ya yaşadıkları ülkenin sunduğu imkanların farkında değiller ya da kendi ülkelerindeki kaotik ortamın parçası olmayı daha cazip buluyorlar. Böyle olunca insanın aklına şu soru geliyor: Gerçekten burada yaşamanın değerini biliyor muyuz?

Finlandiya Türkiye’yi kıskanıyor mu?

Bu durum yalnızca Finlandiya’ya özgü değil. Avrupa’nın farklı ülkelerinde, Amerika’da ya da Kanada’da yaşayan bazı göçmenlerin hala “bizi kıskanıyorlar” söylemini sürdürmesi çoğu zaman gerçeklikten kopuk ve hatta gülünç bir görüntü oluşturabiliyor.

Sürekli eleştiri ise beraberinde başka bir soruyu getiriyor: Bu yaklaşım entegrasyonu kolaylaştırır mı? Yoksa tam tersine hem bizim hem de çocuklarımızın topluma uyumunu zorlaştırır mı?

Birçoğumuz Türkiye doğumluyuz. Köklerimiz Anadolu’da. Doğal olarak büyüdüğümüz yerle bağlarımızı koparmak kolay değil. Ancak gerçekçi olmak gerekirse, birçok kişi için Türkiye artık günlük hayatın sürdürüldüğü bir “anavatan” olmaktan çıkmış durumda. Çoğu insan için yaz tatillerinde gidilen, akrabaların ziyaret edildiği ve bazen nostalji yaşanan bir ülke konumunda. Bazı emekliler için ise yılın belirli dönemlerinde vakit geçirilen ikinci bir yaşam alanı.

Türkiye genç nesil için bir tatil ülkesi

Genç nesil için ise durum daha da farklı. Finlandiya’da doğan ya da büyüyen çocuklar için Türkiye çoğu zaman sadece tatil yapılan bir ülke anlamına geliyor. Bu nedenle yaşadığımız ülke hakkında sürekli olumsuz konuşmak, çocuklarımızın zihninde de olumsuz bir algı oluşturabiliyor.

Birçok çocuk için artık “yeni memleket” Finlandiya’dır. Buna rağmen Finlandiya’yı sürekli eleştiren bir dil kullanmak, onların bilinçaltında yaşadıkları ülkeye karşı mesafe geliştirmelerine neden olabilir. Böyle bir ortamda çocukların kendilerini bu toplumun bir parçası olarak hissetmeleri de zorlaşır.

Üstelik eleştirilerimizin ne kadar tutarlı olduğunu da sorgulamak gerekiyor. Eğer bir sistemi eleştiriyorsak, yerine koyabileceğimiz gerçekçi alternatifler sunabiliyor muyuz?

Çocuklarımızı güvenle gönderdiğimiz okulları ve öğretmenleri acımasızca eleştirirsek, günlük hayatımızda muhatap olduğumuz kamu görevlilerini sürekli küçümsersek, Fin toplumunu “aşırı milliyetçi”, “alkole düşkün” ya da “cimri” gibi genellemelere indirgersek; bu yaklaşım bizi topluma yaklaştırmaz, tam tersine daha da uzaklaştırır.

Entegrasyon asimilasyon değildir

Entegrasyonun olmadığı bir yerde uzun vadede kalmanın anlamı da tartışmalı hale gelir. Ancak burada önemli bir ayrım yapmak gerekir: Entegrasyon, asimilasyon değildir. Entegre olmak, kimliğimizi kaybetmek anlamına gelmez; yaşadığımız toplumun bir parçası olmayı öğrenmek anlamına gelir.

Sürekli eleştiri alışkanlığını terk etmediğimiz sürece ne bizim ne de çocuklarımızın toplumsal uyum süreci sağlıklı ilerleyebilir.

Aslında bu eleştirilerin arkasında çoğu zaman başka bir duygu yatıyor: Türkiye’deki insan ilişkilerinin sıcaklığı, akrabalık bağlarının yoğunluğu ve kurallar karşısındaki esneklik. Buna karşılık Finlandiya’da insanlar arasındaki ilişkiler daha mesafeli ve kurallar daha belirgin.

Bu fark bazen yabancılık hissi yaratabiliyor. Ancak unutulmaması gereken bir gerçek var: Her toplum kendi değerleri ve kültürü içinde şekillenir. Bu farkları anlamak ve kabul etmek, birlikte yaşayabilmenin ilk adımıdır.