İnanç mı, istismar mı? Ulvila davası ve dinin kötüye kullanımı

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Sevgili HaberFin okurları, bu hafta sonu sizinle din istismarı üzerine konuşmak istiyorum.

Önce şunu açıkça söyleyeyim: Benim saygım dindar insanlara, samimiyetle inananlara, vicdanıyla yaşayanlara. Ancak bir de dini araç haline getirenler, yani “dinciler, din tacirleri” var. Onlara karşı öfkem de nettir. Çünkü inancı, merhameti ve ahlakı kirleten, insanı köleleştirenler onlardır. Bana göre gerçek lanet, inancı sömürenlerin üzerindedir.

Finlandiya’nın Pori şehrine yakın, 13 bin nüfuslu küçük bir kasaba olan Ulvila’da birkaç yıl önce yaşanan olay bunun çarpıcı bir örneği. İsmi mahkemece gizli tutulan bir ailede, 39 yaşındaki baba kendisini Tanrı’nın sözcüsü ilan etmiş. Küçük bir Hristiyan cemaatinde çevresindekilere “Benim sözüm Tanrı’nın sözüdür” diyerek itaat ilişkisi kurmuş. Önce kendi ailesinden başlamış eşi ve çocuklarını çevreden koparıp, hayatı kendi yorumladığı dinsel kurallara göre şekillendirmiş.

Finlandiya’nın sosyal hizmet kurumu bunun farkına varınca çocukları koruma altına almış. Ancak anne ve baba, çocukları koruma altında kaldıkları yerden kaçırıp Norveç’e kadar götürmüş. Finlandiya’da bu olay haftalarca konuşulmuştu.

Şimdi ise aynı baba, mahkemede ağırlaştırılmış cinsel suçlar, tecavüz, cinsel eyleme zorlama ve şantaj suçlamalarıyla yargılanıyor. Kamuya açık duruşma kayıtlarına göre; evdeki hava ısı pompası bozulduğunda, kendilerine misafir olarak gelen bir aile babasını suçlayarak şu sözleri söylemiş:
“Sen bu ısı pompasını lanetlediğin için bozuldu. Eğer benim Tanrı’nın hizmetkârı olduğuma inanıyorsan, bu masrafı son kuruşuna kadar ödeyeceksin.”

Ve misafir aile, başına geleceklerin korkusuyla iki ayrı işlemle toplam 10 bin € ödemiş. Banka açıklamasına da şu yazılı: “Lanetlenen ısı pompasının tamiri için için ödeme.”

Bu cümle aslında olayın özünü ortaya koyuyor:
İnanç sömürülmüş, vicdan esir alınmış, akıl teslim alınmış.

Şimdi diyeceksiniz ki: “Bu bize yabancı değil.”
Haklısınız.

Türkiye’de benzer bir olay yakın zamanda gündeme geldi. Konya’da kendisini “şeyh” ilan eden biri, “Seni ve aileni cennete götüreceğim” diyerek bir aileyi manevi teslimiyete sürüklemiş, önce kadına, sonra kocasına, ardından oğluna, damadına, gelinine kadar uzanan bir istismar zinciri kurmuştu.

Meşhur tabirle: “Badeleme” adı altında, dini ve kutsalı kullanarak aileyi topluca suistimal etmişti.

Dikkat edin:
Ülke değişti, mezhep değişti, coğrafya değişti, dil değişti…
Ama yöntem aynı:

Önce inandırır.
Sonra izole eder.
Sonra itaat ister.
Sonra beden ister.
Sonra para ister.
Sonunda insanı insanlığından koparır.

Bu düzenin adı din değil. Bu düzenin adı istismardır.

Finlandiya’da bu tür olayların üzerine devlet, mahkeme ve toplum birlikte gidiyor. Burada kim olursa olsun, hangi dini alet ederse etsin, kimsenin bir başkasının aklını, bedenini, çocuğunu, inancını esir alma hakkı yoktur. Bu ülkede yargıya ön kapıdan girilip, arka kapıdan çıkılmaz.

Ama Ortadoğu’da aynı güç, çoğu zaman oy deposu, siyasi sadakat ve korku ile korunuyor. Bu yüzden suç çoğu zaman ortaya çıksa bile, kapının önünde tutuklananların bir kısmı arka kapıdan salıveriliyor. Halk susuyor, hukuk geri çekiliyor, adalet yaralanıyor.

Bugün Ortadoğu’nun kan ve gözyaşı ile yoğrulmuş coğrafyasının arkasında da yine bu din sömürüsü siyaseti var. Siyasal İslamcılar ve ideolojik kuvvet odakları, inancı bir kimlik kalkanı gibi kullanarak, kitleleri sürü psikolojisiyle hareket ettiriyor.

Sonuç ortada: Yıkım, nefret, bölünme.

Son söz:
İnancın özü, insanı özgürleştirmektir.
İnanç, aklı teslim almak için değil, aklı yüceltmek için vardır.

Kimin “Tanrı adına konuştuğunu” değil, kimin insan gibi davrandığı önemli. Gerisi zaten kendiliğinden görünür.

Abdullah Bilal Dalkılıç HaberFin Editörü